‘လႈိင္မွာ၊လွည္းတန္းမွာအရက္သမားေတြကိုစာအုပ္လိုက္ငွားေပးပါတယ္။ သူတို႔စာတအုပ္ငွားဖတ္ၿပီးစာအုပ္အေၾကာင္း ျပန္ေျပာႏိုင္တယ္ဆိုရင္ ေဇာ္ေဇာ္က ေငြ ၁၀၀၀ ေပးပါတယ္။ အရက္သမားတေယာက္ ေဇာ္ေဇာ္ဆီက စာအုပ္ ၅ အုပ္ဖတ္ၿပီးၿပီ ဆိုရင္ ေဇာ္ေဇာ္ေပးတဲ့ေငြကို သူတို႔မယူေတာ့ဘူး…’
—– —– —– —–
၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ေနာက္ပိုင္း၊ အာဏာပိုင္ေတြ ေျဖေလွ်ာ့ေပးလာတဲ့အထဲမွာ၊ စာၾကည့္တိုက္ေတြ တည္ေထာင္ခြင့္လည္းပါဝင္ပါတယ္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္း တိုင္းျပည္အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ပိုင္း၊ သတင္းစာေတြကို ျပည္သူပိုင္လုပ္ၿပီး၊ အစိုးရပိုင္သတင္းစာေတြပဲ ထုတ္ေဝခဲ့တာ၊ အမ်ားသိၾကပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္း ျပည္တြင္းမွာလည္း သတင္းစာရွင္းပြဲ လုပ္ေလ့လုပ္ထ မရွိသလို၊ ျပည္ပခရီးသြားတဲ့ အခါမ်ားမွာလည္း၊ တတ္ႏိုင္သမွ် သတင္းသမားေတြကို ေရွာင္တယ္လို႔ နာမည္ႀကီးခဲ့သူပါ။
စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ၊ သတင္းမီဒီယာေတြကို ေၾကာက္တာ၊ မႏွစ္သက္တာလူအမ်ားသိၾကေပမယ့္၊သူတို႔ေနာက္ထပ္ ေၾကာက္တဲ့အရာတစ္ခုကိုေတာ့၊ လူအမ်ားသတိမထားမိၾကပါဘူး။ အဲဒါကေတာ့ တိုင္းျပည္အတြင္းမွာ စာၾကည့္တိုက္ေတြ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မွာကို၊ မႀကိဳက္တာပါဘဲ။
ဒီလိုေျပာတာ၊ သူတို႔ကို မလိုမုန္းတီးစိတ္နဲ႔မဟုတ္ပါ။ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခဲ့တဲ့၊ “ စာၾကည့္တိုက္၊ ျပတိုက္ႏွင့္ ျပပြဲ ‘’ ဥပေဒေၾကာင့္ေျပာတာပါ။ဒီဥပေဒကို ေလ့လာၾကည့္ရင္၊စာၾကည့္တိုက္၊ ျပတိုက္ နဲ႔ ျပပြဲေတြ လြယ္လြယ္ကူကူ မလုပ္ႏိုင္ေအာင္တားဆီးထားတာပါ။
အဲဒီကာလကို ျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္၊ စာအုပ္အငွားဆိုင္ေလးေတြ ရပ္ကြက္တိုင္းမွာ မႈိလိုေပါက္လာေပမယ့္၊ စာၾကည့္တိုက္ေတြ မဖြင့္ရဲၾကပါဘူး။ စာအုပ္အငွားဆိုင္လို႔ပဲ နာမည္တပ္ၿပီး စာအုပ္ေတြငွားေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ စာအုပ္ေကာင္းေတြငွားလို႔ရၿပီး၊ တစ္ရက္ [ဆယ္ျပား ၁၀ ျပား] ပဲေပးရတာပါ။
တဘက္မွာေတာ့၊ ေက်ာင္းေတြမွာ စာၾကည့္တိုက္အသုံးျပဳခ်ိန္၊ ကာယေလ့က်င့္ခ်ိန္၊ စိုက္ပ်ိဳးေရးအခ်ိန္၊ အိမ္တြင္းမႈ အခ်ိန္၊ ပန္းခ်ီအခ်ိန္ေတြ တျဖည္းျဖည္း ျပဳတ္ကုန္ၾကတာ၊ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အခုလက္ရွိ ပညာေရးပုံစံ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။
ႏိုင္ငံေတာ္က ေထာက္ပံ့မႈေပးရတဲ့စာၾကည့္တိုက္ေတြဘက္ၾကည့္လိုက္ရင္လည္း၊ ႏိုင္ငံရဲ႕ အျမင့္မားဆုံးေနရာကိုယူထားရမယ့္၊ အမ်ိဳးသားစာၾကည့္တိုက္ေတာင္ ေနရာေတြ တခုၿပီး၊ တခုေျပာင္းခဲ့ရတာ၊ ၁၉၆၂ ေနာက္ပိုင္းမွာပါ။
ေနာက္ဆုံး တာေမြသခ်ိ ၤဳင္းေျမေနရာေဟာင္းေပၚမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသားစာၾကည့္တိုက္ကို၊ ေနျပည္ေတာ္ေျပာင္းသြားလို႔ က်န္ခဲ့တဲ့၊ လူသူ အလြယ္တကူ မသိႏိုင္၊မလာႏိုင္တဲ့သီရိမဂၤလာလမ္းသြယ္ထဲေရႊ႕ေစခဲ့ပါတယ္။
အရင္ ျမင္သာထင္သာရွိတဲ့ ျမင္းျပိဳင္ကြင္းနဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အမ်ိဳးသားစာၾကည့္တို္က္ေနရာကေတာ့၊ ထုံးစံအတိုင္း ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရွိဘဲ၊ ေျမအငွားခ်လိုက္သလား။ အၿပီးေရာင္းစားၾကသလား ဥာဏ္မမွီေတာ့ပါ။
ဒါကိုၾကည့္ရင္၊ ဦးေနဝင္းက အစ၊ လက္ရွိ အုပ္ခ်ဳပ္ေနသူေတြ အဆုံး၊ အမ်ိုဳးသားေရးလကၡဏာေတြ၊ ဂုဏ္သိကၡာေတြ၊ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးရဲ႕ စိတ္ယဥ္ေက်းမႈျပယုဂ္ စာေပနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ ကိုနားလည္းမလည္။ တန္ဖိုးလည္းမထား။ တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္းလည္းမသိေၾကာင္း ထင္ရွားလွပါတယ္။
တကၠသိုလ္ေကာလိပ္စာၾကည့္တိုက္ေတြလည္း၊ ၁၉၆၇ ေလာက္ကစၿပီး၊ တကၠသိုလ္ပညာရပ္ဆိုင္ရာ စာအုပ္ေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေတြကို ဟိုတုန္းကလို ႏိုင္ငံျခားကို လွမ္းမွာခြင့္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ပဲ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ရတဲ့၊ ပါလီမန္အစိုးရ လက္ထက္မွာ၊ ဥာဏ္အေျမာ္အျမင္ႀကီးလွတဲ့ ဦးသိန္းဟန္ ( ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ) က၊ ၿဗိတိသွ်စာၾကည့္တိုက္ထဲေရာက္ေနတဲ့ ေရွးျမန္မာ ျပဇာတ္စာအုပ္ေတြ၊ ဝတၳဳစာအုပ္ေတြကို ဓာတ္ပုံေကာ္ပီေတြ အျဖစ္ျပန္အရယူပါတယ္။
အဂၤလန္မွာရွိတဲ့ စာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္ေတြရဲ႕ ကက္တေလာက္ေတြက တဆင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ျပန္စုသင့္တဲ့ စာအုပ္ေတြကို ျပန္ဝယ္ပါတယ္။
ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ဒီလိုလုပ္တာေတြအတြက္၊ ပါလီမန္အစိုးရထံက ခြင့္ျပဳခ်က္ေတြ၊ အစိုးရက ပါဝင္စြက္ဖက္တာေတြ၊ ဘာမွ မရွိဘဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ခဲ့ႏိုင္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ပထမဆုံး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္မႈး ဦးခင္ေဇာ္ ( ကေလာင္အမည္ – ေက ) စုေဆာင္းခဲ့တဲ့၊ စာအုပ္စာတမ္းေတြ၊ ဂ်ပန္အဆုတ္မွာ ဒိုက္နမိုက္နဲ႔ ခြဲခံရလို႔ ျပာျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္၊ ဒုတိယစာၾကည့္တိုက္မႈး ဆရာေဇာ္ဂ်ီက က်ားကုတ္က်ားခဲ ျပန္စုခဲ့တာပါ။
အခု အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းက၊ ပညာေရးပိုင္းက တာဝန္ရွိသူေတြ၊ အာဆီယံစာၾကည့္တိုက္ေတြနဲ႔ မယွဥ္ႏိုင္ရင္ေတာင္၊ မ်က္ႏွာမငယ္ရဘဲ အျပလွတဲ့ စာစုေတြ တကၠသိုလ္မ်ားဗဟိုစာၾကည့္တိုက္ ( ယခင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္) မွာ ရွိေနတာ၊ စာတန္ဖိုး၊ ပညာတန္ဖိုး၊ အမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမႈ တန္ဖိုးေတြကို နားလည္ တန္ဖိုးထားခဲ့တဲ့၊ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ၊ ဆရာဦးေသာ္ေကာင္း တို႔ရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ပါ။
သူတို႔လိုသာ၊ ေနရာေကာင္းက ေျမမွန္သမွ် လက္သိပ္ထိုးေရာင္းဖို႔၊ ငွားဖို႔ေလာက္သာ နားလည္ခဲ့မယ္ဆိုရင္၊ ျပစရာကြက္ကြက္ေလးေတာင္၊ စာေပ နဲ႔ယဥ္ေက်းမႈ ဆိုင္ရာမွာ က်န္ေတာ့မယ္ မဟုတ္ပါ။
ဘယ္စာၾကည့္တိုက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ျပည္သူေတြအလြယ္တကူသြားလာလို႔ရတဲ့ေနရာ၊ လူအမ်ားထင္သာ၊ ျမင္သာရွိတဲ့ေနရာမ်ိဳးမွာ ထားရတာပါ။
တမ်ိဳးသားလုံးဂုဏ္ကို ေဆာင္ရမယ့္ အမ်ိဳးသားစာၾကည့္တိုက္ ( ရန္ကုန္) က ၊ စာၾကည့္တိုက္အ၈ၤါရပ္နဲ႔ ဘာတခုမွ မကိုက္ညီတဲ့ အတြင္းက်က် ေနရာမွာရွိေနၿပီး၊ အမ်ိဳးသားစာၾကည့္တိုက္ ( ေနျပည္ေတာ္) ကလည္း၊ သာမန္ျပည္သူေတြ အလြယ္တကူ မသြားႏိုင္တဲ့ေနရာပါ။
၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွာ၊အဲဒီတုန္းက ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးတာဝန္ယူထားသူတဦးရဲ႕ ႀကိဳးပမ္းမႈေၾကာင့္၊ ေက်းလက္စာၾကည့္တိုက္ငါးေသာင္းေက်ာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံတဝွန္းမွာ ဖြင့္ထားၿပီလို႔ အတိအက် သတင္းေတြေဖာ္ျပလာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သက္ဆိုင္ရာ ကြင္းဆင္းေလ့လာေရးအဖြဲ႕ တဖြဲ႕က ၂၀၁၃ မွာ ကြင္းဆင္းေလ့လာလိုက္ေတာ့၊တကယ္ရွိေနတာေက်းရြာစာၾကည့္တိုက္ ေလးေထာင္ေက်ာ္ေလာက္သာ ေတြ႕ရပါတယ္။
ဦးသိန္းစိန္အစိုးရလက္ထက္မွာ၊ ၁၉၆၄ စာၾကည့္တိုက္၊ ျပတိုက္ ႏွင့္ ျပပြဲ ဥပေဒ ကို မဖ်က္သိမ္းေသးေပမယ့္၊ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ စာၾကည့္တိုက္ေလးေတြ ဖြင့္လာတာကို ရန္မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ၂၀၁၀ ေနာက္ပိုင္း၊ အထိမ္းအမွတ္စာၾကည့္တိုက္ေတြ၊ အသင္းအဖြဲ႕ေတြက တည္ေထာင္တဲ့ စာၾကည့္တိုက္ေတြ၊ပုဂၢလိကစာၾကည့္တိုက္ေလးေတြ ျမန္မာျပည္မွာ၊ ေနရာအႏွံ႕ ျပန္ေပၚလာၾကပါတယ္။
ေမလ၉ရက္ေန႔က၊သေျပ(ကေလးလူငယ္ပညာေရးႏွင့္က်န္းမာေရး ေထာက္ပံ့မႈ အဖြဲ႔) ၊ ေညာင္ပင္သာစာၾကည့္တိုက္ အဖြဲ႕နဲ႔ ပညာေရးခ်ိတ္ဆက္အသင္း ( Edu Net) တို႔ပူးေပါင္းၿပီး “ စာၾကည့္တိုက္ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး ႏွင့္ကြန္ရက္ဖြဲ႔စည္းျခင္း ေဆြးေႏြးပြဲ ‘’ ကို၊ ကိုေက်ာ္သူတို႔ရဲ႕နာေရးကူညီမႈ အသင္းခန္းမ မွာက်င္းပခဲ့ပါတယ္။
ဒီပြဲမွာ ထူးျခားတာက၊ ကို္ယ္ထူကိုယ္ထ စာၾကည့္တိုက္မ်ား၊ အသင္းအဖြဲ႕စာၾကည့္တုိက္မ်ား၊ ေက်းရြာစာၾကည့္တိုက္မ်ားကိုသာ ဖိတ္ၾကားၿပီး၊ ဌာနဆိုင္ရာ ဘယ္စာၾကည့္တိုက္ကိုမွ မဖိတ္ၾကားျခင္းပါ။ မနက္ ၁၀ နာရီမွာ အခမ္းအနားဖြင့္လွစ္ၿပီး၊ အဖြင့္အမွာစကားကို၊ အမ်ိဳးသားစာၾကည့္တိုက္(ရန္ကုန္)ညႊန္ၾကားေရးမႈး ေဒၚျမဦးက ေျပာၾကားပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေဒါက္တာသန္႔ေသာ္ေကာင္းက၊ “ ျမန္မာႏိုင္ငံစာၾကည့္တိုက္မ်ား၏ ေရွ႕အနာဂတ္’’ ၊ ဗီယင္နာမွာရွိတဲ့ အႏုျမဴစြမ္းအင္ ေအဂ်င္စီ အဖြဲ႔လက္ေအာက္ရွိ စာၾကည့္တိုက္မွာ ၁၈ ႏွစ္ၾကာတာဝန္ထမ္းၿပီး၊ ျပန္လာတဲ့ ေဒၚအဝင္းက “ ကြန္ရက္ဖြဲ႕ျခင္း’’ နဲ႔ ဦးေမာင္ေမာင္စိုး ( ပန္းခ်ီေအာင္စိုး၏ သား)က “ စာၾကည့္တိုက္ရွင္သန္ေစမည့္ နည္းလမ္းမ်ား’’ အေၾကာင္း ေျပာဆို ေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။
ဒီပြဲမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ႀကဳံရတာေတာ့၊ လွည္းတန္းမွာ ငါးကင္ေရာင္းၿပီး၊ စာၾကည့္တိုက္ ၂ ခုဖြင့္ထားတဲ့ ေဇာ္ေဇာ္ဆိုတဲ့ လူငယ္ေလးပါ။ ေဇာ္ေဇာ္က ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕နယ္၊ ကေတာအုပ္စု၊ စီသာရြာသားေလးပါ။ ေလးတန္းထိပဲ ေက်ာင္းေနရၿပီး၊ အိမ္စီးပြားေရးေၾကာင့္ ေက်ာင္းထြက္ရပါတယ္။ အဘိုးျဖစ္သူနဲ႔ သူတပါးပိုင္ ႏွမ္းေထာင္ ( ႏွမ္း၊ ပဲ ႏႈတ္ၿပီးပုံထားသည့္ေနရာ) ေတြကုိ ေစာင့္တဲ့ အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။ သူတပါးပိုင္ ပဲ၊ ႏွမ္းေတြကို ေစာင့္ရင္း၊ အဘိုးက သူဖတ္ခဲ့တဲ့ ရာဇဝင္၊ ပုံျပင္ နဲ႔ စာေတြ၊ ဝတၳဳေတြကို ေျပာျပပါတယ္။
အဘုိး အႀကိဳက္ဆုံး စာေရးဆရာေတြက၊ နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာ
တင္ နဲ႔ လူထုေဒၚအမာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ေျမးအဘိုး ႏွစ္ေယာက္ ႏွမ္းေစာင့္ခ်ိန္ကို အက်ိဳးရွိရွိ ကုန္ေအာင္ေနခဲ့ၾကရပါတယ္။ အညာမွာ စားဝတ္ေနေရး မလြယ္ေတာ့၊ ရြာက ၿမိဳ႕တက္ အလုပ္လုပ္ေနသူေတြနဲ႔ခ်ိတ္ၿပီး၊ မႏၱေလး၊ ရန္ကုန္စတဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြကုိ လာၿပီး ရရာအလုပ္ လုပ္ၾကေလ့ရွိပါတယ္။
ေဇာ္ေဇာ္ရန္ကုန္ကို ေရာက္တဲ့ေန႔က တသက္မေမ့ႏိုင္စရာ၊ ရန္ကုန္ကုိ နာဂစ္ဝင္တဲ့ေန႔ပါ။ လက္ထဲမွာ အဘိုးေပးလိုက္တဲ့ ေငြ ၇၀၀၀၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပုံပါတဲ့ ေငြစကၠဴတခ်ိဳ႕ နဲ႔ စာအုပ္သုံးအုပ္ပါ။ ခင္ခင္ထူးေရးတဲ့ မအိမ္ကံဝတၳဳ၊ ခ်စ္ဦးညိဳရဲ႕ လကၤာဒီပခ်စ္သူ နဲ႔ ဗ်တ္ဝိ ဗ်တၱ စာအုပ္ပါးေလးပါ။
တာေမြက ဘီယာဆိုင္ တဆိုင္မွာ ေဇာ္ေဇာ္ စားပြဲထိုးရပါတယ္။ ေဇာ္ေဇာ္က ဆိုင္မွာ ဖင္ေပါ့တယ္။ ဘယ္အလုပ္မဆို မခိုမကပ္လုပ္ေပးတယ္။ ဆိုင္က တျခားအလုပ္သမားေတြနဲ႔ တည့္ေအာင္ေနတယ္။ ဒီေန႔ ထမင္းေပါင္းနည္းရေအာင္သင္ၿပီးရင္၊ ေနာက္ေန႔ ေခါက္ဆြဲေႀကာ္ ေႀကာ္နည္းသင္ယူတယ္။
ဘီယာဆိုင္ကပဲ ထမင္းေကၽြးၿပီး၊ ဆိုင္ကေပးတဲ့ ေနရာမွာ ဘဝတူ အလုပ္သမားေတြနဲ႔ အတူေနရတယ္။ လခ ၄၅၀၀ ရတယ္။ ေဇာ္ေဇာ္ပါလာတဲ့ စာအုပ္သုံးအုပ္ဖတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္၊ စာငတ္တဲ့ျပႆနာ၊ စာဖတ္ခ်င္တဲ့ ျပႆနာက ေဇာ္ေဇာ္အတြက္ အေတာ္ႀကီးမားပါတယ္။ တာေမြက စာၾကည့္တိုက္ေတြထဲ ဝင္ခြင့္မရ၊ ငွားခြင့္မရတာကို ဝမ္းနည္းမိတယ္။ စာမဖတ္ရရင္ မေနႏိုင္ေတာ့၊ ေက်ာက္ေျမာင္းမွာ လာဖြင့္ထားတဲ့ စာေပေလာက-၄ မွာ၊ စာအုပ္ဝယ္ဖတ္တယ္။ တႏွစ္သာကုန္သြားေရာ။ ရြာကိုလည္း မယ္မယ္ရရ ေငြမပို႔ႏိုင္။ ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ထားစရာေနရာက မရွိျဖစ္လာပါေရာ။
၂၀၀၈ ခုႏွစ္ေရာက္ေတာ့၊ ဘီယာဆိုင္ကထြက္ၿပီး၊ လက္တြန္းလွည္းေလးနဲ႔ လွည္းတန္းမွာ ငါးကင္စေရာင္းတယ္။ စည္ပင္ေၾကာင့္ ငါးကင္ဆိုင္က ည ၈ နာရီမွ စဖြင့္ရတယ္။ လွည္းတန္းနဲ႔ နီးတဲ့ ဆင္မလိုက္သေဘၤာက်င္းက အိမ္တအိမ္မွာ၊ အခန္းငွားေနရတယ္။ ၆ လ အတြက္ အိမ္လခ မေပးႏိုင္ရင္၊ ရွိသေလာက္ေပးၿပီး အိမ္ရွင္ေက်နပ္ေအာင္ ေရဆြဲေပးရတယ္။ ငါးကင္ေရာင္းရင္း ဆင္မလိုက္ လိုင္းခန္းမွာ စာအုပ္ေတြကို သူမ်ားေတြ ေပးဖတ္တယ္။
ကို္ယ့္တုန္းက စာဖတ္ခ်င္တာ၊ ဖတ္ခြင့္မရခဲ့တာမ်ိဳး ကို တိုက္ဖ်က္ခ်င္စိတ္က ရွိေနတယ္။ လွည္းတန္းကို စက္ဘီးစီးလာရင္၊ စက္ဘီးေပၚမွာ စာအုပ္ေတြတင္လာတယ္။ လွည္းတန္းက စာဖတ္ခ်င္သူေတြက ေဇာ္ေဇာ္အလာေစာင့္ၿပီး။ စာအုပ္လာငွားၾကတယ္။ စာအုပ္ေတြကို ဘယ္သူ႔ကို မဆို စစ္ေဆးေမးျမန္းျခင္း၊ အေထာက္အထားေတာင္းျခင္း စတာေတြ မလုပ္ဘဲ၊ယုံၾကည္မႈနဲ႔ငွားေပးတယ္။
တခ်ိဳ႕စာအုပ္ေတြ ျပန္မရေပမယ့္၊ တခ်ိဳ႕က သူတို႔မွာရွိတဲ့ စာအုပ္ေတြကို လာေပးၾကတယ္။ လွည္းတန္းမွာ ေဇာ္ေဇာ္ရဲ႕ မႏၱေလးငါးကင္ဆိုင္ကို လူသိသလို၊ စာအုပ္ငွားတာကိုလည္း သိလာၾကတယ္။ ေငြစုမိလာေတာ့၊ လႈိင္ၿမိဳ႔နယ္မွာ အခန္းငွားေနတယ္။
ည၈နာရီငါးကင္ဆိုင္ဖြင့္ဖို႔၊ ေန႔လယ္ကတည္းက အလုပ္စလုပ္ရတယ္။ ငွားေနတဲ့ တိုက္ခန္းက ေျမညီထပ္ဆိုေတာ့၊ စာအုပ္ေတြကို အခန္းေရွ႕မွာ ခင္းက်င္းၿပီး၊ ဗလာစာအုပ္တအုပ္နဲ႔ ေဘာပင္တေခ်ာင္းခ်ထားေပးတယ္။
စာအုပ္ငွားခ်င္သူက သူငွားခ်င္တဲ့ စာအုပ္ကို ဗလာစာအုပ္ထဲမွတ္ၿပီး ယူခြင့္ျပဳထားတယ္။ ျပန္အပ္ရမယ့္ေန႕ မသတ္မွတ္ထားဘူး။ လႈိင္ၿမိဳ႕နယ္ထဲေနသူေတြကို တခါငွား ၃ အုပ္ေပးေပမယ့္၊ ေရႊျပည္သာ၊ ပဲခူး စတဲ့ေနရာမ်ိဳးက လာသူေတြကိုေတာ့ တခါငွား ၁၀ အုပ္ခြင့္ျပဳတယ္။ ညဘက္ ငါးကင္ထြက္ေရာင္းရင္လည္း၊ ေျမညီထပ္မွာ ဖြင့္ထားတဲ့စာၾကည့္တိုက္ကို ဖြင့္လ်က္ထားခဲ့တယ္။
ငါးကင္ေရာင္းတာ သိမ္းၿပီး၊ အခန္းျပန္ေရာက္ခ်ိန္က ည ၁၂ နာရီပဲ။ ဒါေၾကာင့္ စာၾကည့္တိုက္ကို မနက္ ၉ နာရီက ည ၁၂ နာရီထိဖြင့္ ေပးထားတယ္။ စာၾကည့္တိုက္ကို မႏၱေလးစာၾကည့္တို္က္လို႔ နာမည္ေပးထားတယ္။
ဇာတိရြာကိုလည္း ေက်းဇူးျပဳခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၈.၅. ၂၀၁၅ ရက္ေန႔မွာ၊ ရြာမွာ မႏၱေလးစာၾကည့္တိုက္-၂ ကိုဖြင့္ေပးပါတယ္။ “ စာအုပ္စာေပ အခမဲ့ငွားပါသည္ ခင္ဗ်ား ‘’ ဆိုတဲ့ စာတန္းကိုလည္း ခ်ိတ္ဆြဲေပးထားပါတယ္။
လႈိင္မွာ၊လွည္းတန္းမွာအရက္သမားေတြကိုစာအုပ္လိုက္ငွားေပးပါတယ္။ သူတို႔စာတအုပ္ငွားဖတ္ၿပီးစာအုပ္အေၾကာင္း ျပန္ေျပာႏိုင္တယ္ဆိုရင္ ေဇာ္ေဇာ္က ေငြ ၁၀၀၀ ေပးပါတယ္။ အရက္သမားတေယာက္ ေဇာ္ေဇာ္ဆီက စာအုပ္ ၅ အုပ္ဖတ္ၿပီးၿပီ ဆိုရင္ ေဇာ္ေဇာ္ေပးတဲ့ေငြကို သူတို႔မယူေတာ့ဘူး။ ဒါ ေဇာ္ေဇာ္ရဲ႕ေစတနာကို အေကာင္းဆုံး တုန္႔ျပန္တာလို႔ ခံစားရတာ၊ ဘာနဲ႔မွ ႏႈိင္းယွဥ္လို႔ မရပါဘူး။
ကေလးေတြကို ေတာ့၊ ေဇာ္ေဇာ္က နည္းတမ်ိဳးသုံးပါတယ္။ ဇယ္ေတာက္ခုံ ေဆာင္ထားၿပီး၊ စာအုပ္တအုပ္ဖတ္ၿပီး၊ ျပန္ေျပာႏိုင္တဲ့ ကေလးကို ဇယ္ေတာက္ခြင့္ျပဳပါတယ္။ လူငယ္ေတြကိုေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့။ စာအုပ္ ၂ အုပ္ငွားၿပီးတိုင္း၊ တကယ္ဖတ္တာဆိုရင္ ဂီတာ တလက္ကို ၂ ရက္ေပးငွားပါတယ္။
ေဇာ္ေဇာ္လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြက၊ အေကာင္အထည္ေပၚလာပါတယ္။ မႏၱေလးကသူေဌးတဦးက၊မႏၱေလး၃ဆိုၿပီးစာၾကည့္တိုက္ဖြင့္ခ်င္ရင္၊ ေဇာ္ေဇာ္က နာမည္ခံရုံခံပါ။ သူကုန္က်စရိတ္အားလုံးတာဝန္ယူမယ္လို႔ ကမ္းလွမ္းလာပါတယ္။
သေျပအဖြဲ႕က လုပ္တဲ့ ဒီစာၾကည့္တိုက္ေဆြးေႏြးပြဲမွာလည္း၊ ေဇာ္ေဇာ္ကို ဖိတ္စာနဲ႔တကြလာဖိတ္တာပါ။ ဒီပြဲမွာေတြ႕ရတဲ့ ေဒါက္တာသန္႔ေသာ္ေကာင္းလို လူမ်ိဳးက “ ကိုေဇာ္ေဇာ္ ဘာစာအုပ္ ျဖည့္ဆည္းေပးရမလဲ ‘’ ေမးတာခံရေတာ့ ပင္ပင္ပန္းပန္း ေန႔စဥ္ရွာေဖြၿပီး ဖြင့္ခဲ့ရတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ေတြက ျပန္ေပးတဲ့ ရလဒ္ေတြပါလို႔ ခံစားရၿပီး၊ ေက်နပ္မိပါတယ္။
စာငတ္ခဲ့တဲ့ ေတာသားေလးတေယာက္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ လူေတြကို စာမငတ္ေစခ်င္တာ၊ စာအုပ္စာေပက ေပးတဲ့အသိေတြ၊ ဗဟုသုတေတြကို ကိုယ္ရသလို ရေစခ်င္တာ၊ ကေလးေတြစာဖတ္တဲ့ အက်င့္ရေစခ်င္တာ၊ လူငယ္ေတြ စာဖတ္ေစခ်င္တာ၊ အရက္သမားေတြ အရက္ပုလင္းကိုင္မယ့္အစား၊ စာအုပ္ကို လက္ကကိုင္ေစခ်င္တာ၊ ေဇာ္ေဇာ့္ စိတ္ရင္းေစတနာပါ။
ေဇာ္ေဇာ္ရဲ႕စာငွားစနစ္ကို သေဘာက်မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “ စာအုပ္ဘယ္ေလာက္ေပ်ာက္သလဲ’’ ေမးေတာ့၊ ေဇာ္ေဇာ္က ၂၀ ရာႏႈန္းလို႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။
ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ေတာ့ ဒီပြဲမွာေတြ႕ရတဲ့၊ တႏိုင္တပိုင္ ကိုယ့္တိုင္းသူျပည္သားေတြ စာဖတ္ရဖို႕အတြက္၊ တတ္ႏိုင္သမွ် လုပ္ေဆာင္ေနၾကသူေတြအတြက္၊ အလြန္ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ လယ္စိုက္ယာစိုက္ၿပီး၊ ရြာမွာ စာၾကည့္တိုက္ဖြင့္ေနသူေတြလည္း ပါၾကပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အဆင္းေတြ ေျပာင္ေရာင္မေနပါဘူး။ ေရႊ ေတြ စိန္ေတြနဲ႔ တလက္လက္ မေတာက္ပေနၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မေတာ္ေလာဘနဲ႔ ႏိုင္ငံပိုင္ေျမ ကို မေရာင္းစားသူေတြ၊ မပြင့္မလင္းနဲ႔ ႏိုင္ငံပိုင္ အေဆာက္အအုံေတြကို ေရာင္းသူ၊ ငွားသူေတြ မဟုတ္ဘဲ၊ လူပီသတဲ့ ဘဝကို ဂုဏ္ယူဖြယ္ပိုင္ဆိုင္ထားသူေတြပါလားဆိုတဲ့၊ အသိေၾကာင့္ ပီတိျဖာမိပါတယ္။
ခင္ႏွင္းဦး
Inspire Myanmar
CREDIT
သတင္းစံုေပ်ာ္၀င္အိုးၾကီးတြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္ သတင္း၊ဓာတ္ပံုမ်ားသည္ သက္ဆိုင္သူမ်ား၏မူပိုင္သာျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးအပ္ပါသည္။
Sunday, July 5, 2015
ငါးကင္အေရာင္းသမားေလးတီထြင္တဲ့ စာငွားစနစ္
ငါးကင္အေရာင္းသမားေလးတီထြင္တဲ့ စာငွားစနစ္
Reviewed by သတင္းစံုေပ်ာ္၀င္အိုးၾကီး
on
July 05, 2015
Rating: 5
![](http://4.bp.blogspot.com/-fE19pIqakfY/VZn6h7y78KI/AAAAAAAAsCU/6I1SMfx45MA/s72-c/466.jpg)
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment